viernes, 23 de julio de 2010

...


El mundo, el mundo está echo para los valientes que son capaces de asumir que el mundo gira impasiblemente, que no se detiene por nada ni por nadie. No es un mundo bonito ni cómodo , pero es el mundo que hay y puedes aceptarlo y ser feliz o puedes sentarte a llorar siempre por ello.
Bien cierto es que una persona sola no puede cambiar el mundo, pero aquí hay un pequeño matiz, no puede cambiar el mundo de todo el mundo, pero puede cambiar su propio mundo. Hay personas burbuja que se inventan que viven en un mundo en el que no viven viven en su pequeño mundo de luz y color ignorando el mundo real. Luego están las personas de verdad que son aquellas que aceptan el mundo como es, les guste o no es el que hay, puedes conformarte o puedes cambiar tu mundo, si en nuestra vagancia en vez de pensar yo solo no voy a cambiar el mundo, si miles de personas afirman eso obviamente diez no lo van a cambiar, pero si ese millón de vagos y cobardes se decidiesen a dar ejemplo a instar a otros demostrandoles que si se puede, entonces, si podríamos cambiarlo.
Te cerrare la boca con un beso tantas veces como haga falta asta que lo entiendas. Hasta que comprendas que la solución no es enfadarse con el mundo y mandarlo todo a la mierda sino pasar a la acción, luchar por lo que quieres y luchar contra los obstaculos en vez de quejarte por ellos. Enorgullécete de haber superado muchos de ellos... reconócete tus meritos y lucha en vez de quejarte por las dificultades que tienen delante...
te dare tantos besos como haga falta, hasta que lo entiendas... lucha o hundete para siempre...

lunes, 25 de enero de 2010

jamás


jamas me rendiré, lo oyes? jamás.
yo... yo... no se de verdad lo prometo no se trataba de eso. Me costó creerlo en su día, lo admito pero las cosas no se descreen asi como asi.
¿y si todo esto
no sirve para nada?
¿y si todos los sueños
se quedan en la almohada?
(...)
¿y si todo esto
no sirve para nada?
si no crees en ello
la suerte está echada
cuatro versos no dan todo el sentido de una cancion... a no ser q sean la conclusion y a estas alturas deberias saber q eso va al final y no al principio...
si tu luchases por algo, durant muchisimo tiempo... y un buen día vieras que todo tu esfuerzo ha sidoo en vano, que aunque puedas seguir luchando por ello no lo vas a lograr.
¿te rendirías entonces?
yo, no. la esperanza es lo último que se pierde y alguien que abusa de esa frase debe predicar con el ejemplo.
Aunque el mundo se estuviese cayendo a pedazos, aunque cielo fuera el unico tejado, seguiria adelante. poniento un pie tras otro unas veces mas rapido y otras mas despacito pero siempre adelante.
porque todas esa pequeñas metas son las que le dan el auténtico sentido a la vida y aunque pococ a poco se vayan desmoronando no implica que dejemos de luchar x ellos porque sin esas pequeñas metas nada tendria sentido. esntonces cuanto más luchar x las grandes metas. como conseguir el futuro que anhelo...

jueves, 24 de diciembre de 2009

texto de hace mil conalguna modificación





camino y siento el suelo bajo mis pies, se hunde, ¿que importa?voy al encuentro del principio y de un final, voy en busca de la eternidad. Cierro los ojos y no queda nada más que hacer, allá voy y me dejo caer...

Sueña. Sueña que el mundo se ha acabado y que ya no tienes que sufrir más. Ya no oyes nada, no sientes nada, tan solo la paz y la tranquilidad. Te meces lentamente en la nada. Si, solo silencio, sin nadie que te grite ni te diga lo que tienes que hacer. Pero... ¿echas de menos esa música verdad? No te preocupes, ella sigue ahí en tu mente. No te molestes en cantar ni tararear nada, total no se oye, y mientras no la olvides seguirá ahí.

Y sigue soñando. Sueña en la nada donde solo hay sitio para el vacío. Donda hasta la soledad resulta agradable. Frío, es igual, no puedes sentir nada. Eestás en tu mundo. No abras los ojos pues la oscuridad entrará en ellos y los devorará lentamente y tu pavor estropeará la paz y la tranquilidad. De todas formas no los necesitas porque sabes de sobra como es la oscuridad y ahora estás en ella. Lleva ahí toda la eternidad, e tu interior, en el aire que antes respirabas y es tu nuevo hogar. Notemas, pues la paz y la tranquilidad gobiernan en ella.

¿Qué es eso que se oye? Algo enturbia la tanquilidad. Nomereces estar aquí.

-¿Quién eres tú para decirme lo que merezco o dejo de merecer?

Sal de aquí, saca la cabeza del agua y respira...

viernes, 24 de julio de 2009


Cavilando noutra terra onde o ceo no é azul. As grises nubes e a chuvia forman o meu horizonte. Cando ese estúpido pensamento que chaman morriña fai acto de presenza as nubes seica parecen mais grises. As distancias maiores e os pensamentos vólvense escuros. Apáganse as farolas da carretera, pero non amanece... Que facer? Non vou chorar por que eu puiden escoller e elixin esto. O certo e que non pemsara nisto, porque sabia que se o facía íanme entrar as ganas de botarme atrás. E agora que me paro a pensalo xa é demasiado tarde. teño o que eu misma quixen, pero non te teño a ti...


levo días facéndome a forte, intentando endurecer o meu interior. Evitando pensar nas miñas flaquezas. Levando o paso firme, manténdome ocupada, sorindo a todo o mundo, sentíndome orgullosa da persoaq son. Evitando pensar no fogar. Evitando pensar en ti.
E todo para que? para estoupar en soiozos en canto oín unha canción triste. Para chorar como unha estúpida cando me atopei cunha tonta empatía coa música. si joder, botote de menos e necesito un puto abrazo, estou igual de mal ca ti, a diferenza e que eu estou coma sempre intentando ser indiferente cando por dentro morro por un bico teu... Intentando ter esa seguridadeque agora mesmo te falta, pero non a teño, síntome coma unha nena idiota que xoga cos sentimentos dos maiores...
Xa que agora mesmo son una amasillo de bágoas soiozos e mil inseguridades. tal ve mñá sexa esa muller forte co paso decidido e un sorriso na cara que coñeciches...





(os textos desta e maila anterior actualizacion son d cando estiven en irlnada)


lonxe do fogar...


lembranzas das raices, aférraste mais a elas porque semella que estas preto do fogar. Pensas nas cousas que mais botas de menos e é como cando lembras os tempos gloriosos en presentes de decadencia. Morriña pura e dura. tal vez o que mais mágoa da e saber que este dano cho auto infrinxiste por propia vontade. É unha realidade coa que te estampas como un miro de pinchos. Crávanse na pel e ainda mais ao fondo, na ialma. lonxe do fogar canto doe recordad. fas novas cancións xa que as vellas traen os recordos para a desgracia das nosas mentes...

sábado, 25 de abril de 2009

grito, pero nadie me escucha...


yo grito, de verdad que grito. grito con toda la fuerza de mis pulmones, grito hasta quedarme afónica, grito hasta que ya no me sale la voz. grito las verdades que hay en mi mundo. grito todo cuanto puedo y más. grito como nunca había gritado antes. grito y no es bonito lo que digo, pero grito y soy sincera. grito haya alguien o no. grito q no me gusta lo malo. grito alabando las cosas buenas. grito aunque no me entiendas. grito y oigo mi propio eco. grito con fuerza. grito bajito. grito para desahogarme. grito pidiendo ayuda. grito como nunca había gritado antes. grito mucho. grito poco. grito hasta quedare sorda. grito para no oir mas nada. grito porque me arté de callar. grito por que no estoy conforme. grito por que no puedo dormir. grito por que me cuesta seguir. grito hasta la saciedad. grito como nadie ha gritado antes sobre la faz de la tierra. grito por que ya no se que mas hacer. grito.

¿ y todo para que? sigue sin escucharme nadie. me oyen pero no escuchan. grito en una sociedad donde todo el mundo pregunta "¿qe te pasa?" pero nadie se para a escuchar la maldita respuesta. incomprendida tal vez¿? tampoco soy tan rara como para que nadie pueda entenderme. tampoco soy tan diferente...





grito tu nombre en sueños, pero estas muy lejos y no puedes escucharme.

viernes, 24 de abril de 2009

otra vez...



otra vez se le olvidó al sol que tenía que salir, yo no me levanté por que no había luz en mi ventana y llegué tarde a la carrera...
sabía que siendo tan tarde ya no podría alcanzar la meta jamás pero que podía intentar quedar en buen puesto, LO intenté, te juro que lo intente, pero aún asi la frustracion d saber que ya no sería la primera pudo más que no haber quedado la última.
El sol salió por fin y me diste ánimos para que aún así siguiera corriendo que si me esforzaba todaVía podía ganar. Yo estúpida que te creí, pero luego me encontré con la realidad: realmente nunca podría quedar la primera, tal vez segunda y con suerte y mucho esfuerzo.
Quise echarle la culpa al sol por no haber salido a su hora y me di cuenta de cuan estúpida soy puesto que si hubiera corrido para llegar primera desde el principio tal vez lo hubiera conseguido.
Hoy solo me paré y recapitule todos mis pensamientos a lo largo de la carrera, no queda mucho para que no pueda seguir corriendo, se que el descanso me viene bien pero cuando llegue la hora de reanudar no se si aguantaré.
es frustrante yo quiero seguir corriendo, de verdad, lo digo de corazón. pero por desgracia hay veces en que no basta con querer.

ahora levanto la vista al cielo, y creo que ya no quiero ganar la carrera. me contento con que el sol innunde mi ser. estoy cansada de correr y ya solo quiero descansar...

y si es enre tus brazos incluso puedo soñar que el el fondo si que gané.